11-10-13

Tak (Hubert Van Herreweghen)

IMG_7991.JPG


Nog een religieus gedicht (religieus in de zin dat de woorden diepe verbondenheid willen vieren...),  van een even oude dichter als Vroman, wonend op een van die Vlaams-Brabantse heuvels, uitkijkend over een lang leven, maar vooral toch naar de tak voor hem, die trilling van licht, zelfs naar die grashalm. Hoe jong ben je dan gebleven, als een grashalm je nog kan ontroeren... 
Schaverdijnen is een oud Vlaams woord voor schaatsen.


Tak
 
Even, even tijdens het leven 
word ik een ander ding gewaar, 
een trilling van licht, om het even, 
twee dingen gevoelen elkaar; 
zoals engelen vroeger verschenen 
verschijnt mij een kind of een tak, 
een grashalm kan mij doen wenen, 
zo oud werd ik, zo zwak. 
Daar blinkt iets, ik loop er neven 
zoals het rond mij schaverdijnt, 
maar de nacht heeft het uitgewreven. 
Wij zien maar iets als 't verdwijnt. 
Zoals engelen vroeger verschenen 
verschijnt mij een berm of een beek. 
En een kind. Het is al verdwenen. 
Zo oud werd ik, zo week. 
Binnenkort ben ik uitgewreven, 
een heilicht, een misverstand. 
Maar even, nog tijdens het leven, 
met oog, huid, oor, hand, 
voel ik een ander ding beven 
boven en naast mijn verstand. 
In water, in licht, in zand, 
staan hiëroglyfen geschreven. 
In vriendschap daarmee wil ik leven 
en geloven in het verband.
 
 
Hubert van Herreweghen 

De commentaren zijn gesloten.