26-11-13

Klanken met verlangen

IMG_4754.JPG

 

 

Op Spotify een weelde aan muziek ontdekt. Een heel landschap vol Vaughan-Williamsmuziek, het lijkt wel een zomerdag met vergezichten en geuren en zingende stemmen en geruis in de bladeren. Ik loop door Engeland met al die klanken: ze wiegen als de glooiingen in het landschap, ze stijgen op met de leeuwerik, ze verstillen in kleine kerkjes, er weerkaatst zonlicht op het opgeblonken koper aan de stille kerkmuren, en achter de scheve graven liggen nog veel oudere schaduwen. Ach, zo’n muziek maakt mij week op de enige manier die ik kan verdragen. Alle andere manieren zijn vals van sentimentaliteit, zo voel ik het aan. Waarom dan nu niet? Het is het verre kijken, denk ik, dat uitzicht dat God nog geschilderd moet hebben. Het is dat oud worden hier niet iets verwerpelijks is, iets om op te ruimen, maar verstilde wijsheid, enfin in elk geval de belofte ervan. En indien geen wijsheid, dan toch een eeuwenoude verlangen dat niet overgaat.


(foto: Cotswolds)

De commentaren zijn gesloten.