24-01-14

Leven, sterker dan...

gelman.jpg

 

Deze week vier jaar geleden stierven Levi en Lara. Vier jaar, de leeftijd waarop gesprekken worden gevoerd, de schoolmuren ramen blijken te zijn, aan alle kanten takken uitschieten. Ach, heeft niet-bestaan ook groei?

 

Ik lees een in memoriam voor de Argentijnse dichter Juan Gelman, gisteren gestorven in ballingschap in Mexico. Hij zocht jarenlang naar de dode lichamen van zijn vermoorde zoon (20 jaar, gevonden) en diens zwangere vriendin (19, nooit teruggevonden). Een leven en een poëzie in het teken van te groot verdriet. Maar ook een sterk geloof om daar leven tegenover te plaatsen, in de vorm van woorden, maar ook van tastbare stukjes werkelijkheid:  een graf, resten van een lichaam, veroordeling van de beul, een land dat leert rouwen... Uiteindelijk bewees hij zijn geloof in het leven-dat-sterker-moet-zijn-dan-de-dood door na twintig jaar zijn kleindochter terug te vinden, opgegroeid in Uruguay (zijn schoondochter was net voor haar dood bevallen van een meisje...). Het leven vond hij terug. Maar nooit meer zijn vaderland...

 

De toneelspots van een morgenzon over buurmans dak, recht mijn bureau binnen, de slapende muisjes van groen mos op het dak voor mij oplichtend, de takken van de kerselaar voor mijn raam schilderend in het gulste beige, en mijn eigen hoofd omwikkelend met nog warme doeken.

De commentaren zijn gesloten.