01-02-14

Wellevendheid

IMG_7164.JPG

 

Iedereen vindt vandaag dat hij zijn zeg moet kunnen doen, zei Lieve gisteren in de auto, op weg naar Gent, en mede daardoor gaat beleefdheid achteruit. Ze had net verteld over de oudere man die haar twee keer bedankte omdat ze de stugge deur van het postkantoor voor hem open had gehouden, en ik had gezegd dat beleefdheid soms zoveel genoegen kan doen, een genot kan zijn, een beschavingsgenot.

Vroeger gebruikte men het woord wellevendheid als het om beleefdheid ging, zei ze nog. We kregen er zelfs les over, op school.

Vandaag floreren weer de boeken over hoe goed te leven, maar wat betekent wellevendheid anders dan letterlijk op een goede manier (‘wel’) te leven? Danken is niet sentimenteel, noch een nors voorrecht, maar delen van de rijkdom die menselijk respect nu eenmaal is, je wordt er rijker mens van, je zelfvertrouwen draait er soepeler van, en vlugger. Groeten is geen verplichting, maar delen in de rijkdom van menselijke aanwezigheid, je wordt een boom in plaats van een eenzaam blad. Laten voorgaan is geen zwakheid, maar het diepe besef dat leven geen bezit is, maar een spontaan krijgen, van moment tot moment zelfs, zo gaat het met jou, zo geef je het terug aan wie toevallig bij jou in de buurt is. Aandacht voor de juiste woorden en gebaren en kleren en houding en stemvolume en zwijgen is geen overdreven gehoorzaamheid, maar historisch inzicht dat een maatschappij het best zo geleefd kan worden, niet in chaos en moord en doodslag, maar in stijlvolle omgang, die soms de graad van schoonheid bereikt, in elk geval meer bezig is met genot en rust dan met spanning en conflict...

Commentaren

Wellevendheid. Er is er nog. Mooi omschreven werd ze hier. Dank.

Gepost door: Iris | 27-04-14

De commentaren zijn gesloten.