14-02-14

Parijs

IMG_8075.JPG

 

 

Parijs

 

Parijs is een plek voor hogere wiskunde

niet voor verdriet.

 

De kwadraten van de straten

het vraagstuk van deuren en schaduwen

 

optelsommen van balkons

de assen van liften en trappen. En

 

alle cijfers die in de klinkers losgelaten

worden en complexe getallen vormen

 

een soort fictie die groter is dan de vele

tastbare lichamen samen. En

 

de integralen van auto’s en raven

en de eenvoudige rekentechniek

 

van het water, dat oudste dier hier, dat

genoeg heeft aan wat mos en een richting.

 

Maar in de kamer van gordijn- en tafelschijn

vult de oude notaris zijn cryptogram in

 

tot het laatste woord, alsof orde een

moeilijke maar oplosbare erfeniszaak is

 

en de dag niet een datum maar een zaal

waar je alles ineens ziet, boeken

 

en voetstappen en het wonderlijkste licht

(van reizen en een vervuild deken op straat

 

en de nooit genoeg herhaalde verhalen

en de eerste vruchten van de boom).

 

En de oude Hongaarse schilderes (die

bij hem het stof afneemt van de kasten)

 

zij weet dat de stilte oude elegantie is

dat als ze straks samen koffie drinken

 

de dubbelmonarchie nooit verdwenen

is, en alle oorlogen ver weg.

 

Is dit dan verdriet? Jawel, zoals

alles verdriet is, de zacht geworden kamer

 

zowel als de jongste schoenen en het winkellied.

Alleen: die laatste weten het niet.

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.