15-03-14

Twee odes, of elegieën

IMG_7747.JPG

 

Twee odes, of elegieën

 

1

Bij elke vader die nog sterven moet

sterven wij, vaderlozen, ook voorgoed

 

mee, want het is van ons allen, dit vader-

lichaam, deze vader van lichamen

 

die zich verdwalen liet in ons,

wij hebben nu de adem die hij nodig heeft

 

wij ritsen nu de woorden van zijn tong

en hopen dat de dag een winnaar is.

 

En als hij valt uit uur en dag en wegen

komt hij dan onze voetstap tegen

 

een klein geluid dat hem herinneren mag

aan wat hij weggaf, aan zijn lijf, zijn zegen

 

zijn verste blik, die verre die hem nog

glimlachen doet, zijn hele eigen moed.

 

Ach, doodgaan, deed hij het niet zovele keren

al voordien, voor ieder die daar liep

 

en die hij nog kon zien, als hij zich rekte

tot wij, te ver gelopen kinderen,

 

eindelijk ontdekten hoe vaak

hij voor ons al was doodgegaan.

 

Nu weer, dichter dan ooit in deze vader,

die stiller ligt dan hij ooit wachten kon.

 

Je kunt dood niet uitleggen, enkel zien

en met je vingers even licht beroeren.

 

Je kan een beetje meesterven, dat is dan

wat men doet, en soms is dat voorgoed.

De commentaren zijn gesloten.