15-04-14

Kleinmuziek

IMG_8972.JPG

Aansluitend bij de voorvorige post: we gingen in de Handelsbeurs luisteren naar Kristiaan Bezuidenhout, die op zijn glanzendhouten pianoforte Mozart speelde, en de wonderlijk creatieve C.P.E. Bach.

Wat een verschil toch met het grote geweld van het symfonieorkest! Dit was luisteren naar het geheim dat in één klank kan zitten, naar het geheim dat vrijkomt als klanken naar elkaar willen luisteren, op het juiste moment hebben leren spreken, elkaar lijken te verstaan in dat spreken.

Wat een buitengewoon respect toch in kamermuziek, een les voor de levenden, die door de straten banjeren, die deuren dichtsmakken, die vormeloos getater normaal vinden, die nooit lijken te willen wachten, die zelfs niet weten hoe vol wachten al kan zijn, zoals ze nooit de tijd en de ruimte hebben om te leren luisteren naar de stilte tussen twee noten. Noch dat ze iets weten van kracht als die volkomen beheerst ingehouden wordt, zoals de vingers van Bezuidenhout hun toetsen kunnen aanslaan, die hamertjes met leer kunnen laten klinken: handelen, maar dan volledig in samenspraak met voor en nadien, met boven en naast en onder, met mens en ding, met zelfs het woordeloze waarom van deze aanwezigheid op dit moment...

Tuurlijk, ook in een grootmacht als zo'n orkest-in-de-breedte-en-in-de-diepte draait alles om respect, om het luisteren-in-samenspraak. Dat is net een van de fascinerende kanten van dit "geweld": dat het zo precies klinkt, zo op het juiste moment gebeurt, zelfs met al die mensen en al die instrumenten.

Maar deze vingers aan de zachte pianoforte spelen met stilte en klank tegelijk, die ongrijpbare overgang tussen waar een noot ophoudt, en na-klank wordt, alsof die verder gaat in een voor ons onhoorbare wereld. Of net dat moment waar, uit die grote stille leegte, weer een nieuwe klank tevoorschijn treedt, het is alsof wij als publiek mee op de juiste manier moeten ademen, wachten, verwachten.

Wat er is, in al zijn toch onverwachtheid, van waar komt het toch? Waar gaat het naartoe? Waarom !klinkt! alles wat bestaat? Waarom horen we in aandacht nog net dat beetje verder? Waarom is luisteren opgetelde kracht?

Geen grote vragen hoor, ze waaien vanzelf als een vlaagje wind door mijn kop, en verwondering is hun kleur, ze hoeven niet direct een antwoord. 

Commentaren

Dank.

Gepost door: Louisa Herreweghe | 18-04-14

:-)

Gepost door: guido | 18-04-14

De commentaren zijn gesloten.