18-04-14

Van licht en een avond...

IMG_7396.JPG

 

Waar ik hier zit, aan mijn schrijftafel uitkijkend door het glas van mijn ogen en van het trouwe raam, zie ik plots hoe glanzend het licht buiten is. Het is nochtans april, en nog lente, maar de avond laat op zich wachten, het is alsof het zonlicht elk onzichtbaar partikeltje van de lucht met eigen hand heeft geschilderd, er zit een helderheid in die lucht die niet meer normaal is, normaal betaal je daar veel geld voor, of gebruik je trukken als edelstenen en glimlachen en spiegels everywhere. Maar nu, kijk toch eens, de hele ruimte staat in bloei, en iedereen kan gratis een stuk meepikken, of gewoon maar, zonder lastig gevallen te worden, blijven toekijken. Bladeren lijken wel vers gewassen, het azuur is helemaal nieuw opgespannen, en toch heb ik niemand zien werken, of horen roepen en aanwijzingen geven. En ook de wolken zijn lichter dan anders, een troep straatjongens zonder kousen en met opengewerkte schoenen sloffend, hun gemakske ervan nemend, kan het nog trager, ja het kan nog trager m’neer.

En dan, hé, begint er een een spelletje te spelen met heer zon, en zie, in een oogwenk is half het licht uit deze kosmos gelopen, er is een deur kregelig dichtgedaan, en komt de schijn nog terug, mijn ogen verlangen het, de bladeren worden wat onrustig, zie ik, het kan toch niet, allez, zomaar gedaan.

Maar we moeten met z’n allen toegeven dat ook de avond zijn rechten heeft, vandaag is hij oud, vandaag geen jongleur die met ballen gooit, nee, met een voorzichtige tik schuift hij dichterbij. En ik, ik blijf kijken hoe deze wereld onder mijn voeten verder schuift, die grootbeweger die verdraagt dat de kleinbeweger erbij blijft, en eventueel ook een voet verzet, of even met zijn tong over zijn lippen strijkt. Waarom? Ah, de vochtigheid van een tong herkent misschien zijn grote broer in de vochtigheid van de avond, wie weet zijn we allemaal wel familie van elkaar. Soms doet een mens dingen omdat dat al jaren traditie is in zijn familie. Of spiegelgedrag, kan ook. Of mezelf even kort bewijzen dat ik nog besta.

De commentaren zijn gesloten.