26-04-14

Improvisatie-regels toegepast op het dagelijkse leven...

IMG_3096.JPG

 

Begin met een JA en kijk waar die je brengen wil…

(improvisatieregels die je leven veranderen)

 

1 De eerste regel van improviatie is BEAMEN. Beaam, zeg JA.

Neem je deel aan een improvisatiespel, dan moet je akkoord gaan met wat je partner begonnen is. Als ik dus improviseer en zeg “Niet bewegen, ik heb een geweer,” en jij zegt “Da’s geen geweer. Dat is je vinger, je steekt je vinger uit naar mij,” dan is het gedaan met onze improvisatie. Maar als ik zeg “Niet bewegen, ik heb een geweer,” en jij zegt “Maar dat is het geweer dat ik je met Kerst als cadeau heb gegeven! Jij smeerlap!”, dan zijn we goed vertrokken met de scène, omdat we AKKOORD GINGEN dat mijn vinger een geweer is.

Natuurlijk moet je in het gewone leven niet altijd akkoord gaan met wat iemand beweert. Maar de Regel van het Beamen (“respecteer wat je partner is begonnen”) maakt dat je op z’n minst start vanuit een opengeeststandpunt. Begin met een JA en zie maar waar dat je naartoe leidt. Als improvisator vind ik het altijd onaangenaam wanneer ik in het gewone leven iemand tegenkom die als eerst reactie een neen heeft. “Nee, dat kunnen we niet doen.” “Nee, ons budget laat dat niet toe.” “Nee, ik doe daar niet aan mee.” Wat een manier van leven is dat toch.

 2 De tweede improvisatieregel is niet zomaar enkel ja te zeggen, maar eerder nog JA, EN. Je wordt verondersteld te beamen én er dan iets van jezelf aan toe te voegen. Als ik een scène begin met “Ongelooflijk hoe warm het hier binnen is,’ en jij zegt enkel “Ja...”, dan zijn we weer bij af. Maar als ik zeg “Ongelooflijk hoe warm het hier binnen is,” en jij zegt “Wat had je dan verwacht, we zijn hier toch in de hel, of wist je dat niet meer”, of jij zegt: “Oei, dat zal niet zo best zijn voor de wassen beelden”, of jij zegt: “Ik heb het je toch gezegd dat we niet in de muil van die hond moesten kruipen,” dan, zeker en vast, geraken we ergens.

Voor mij betekent JA, EN dat je niet bang bent om een bijdrage te leveren. Het is zelfs jouw verantwoordelijkheid om een bijdrage te leveren. Zorg ervoor dat je altijd aan een discussie iets kunt bijdragen, want het is altijd de moeite waard.

 

3 De volgende regel is: BEWEER IETS. Dat is een andere, positieve manier om te zeggen: stel toch niet de hele tijd vragen. Als we in een improvisatie-scène zitten en ik zeg: “Wie ben je? Waar zijn we? Wat doen we hier? Wat zit er in die doos?,” dan leg ik de hele tijd druk op jou om alle antwoorden te geven.

Met andere woorden: wat ook het probleem mag zijn, wees deel van de oplossing. Zit daar niet de hele tijd vragen op te werpen en obstakels te schetsen.  

 

4 En dat leidt ons tot de beste regel van allemaal: ER ZIJN GEEN FOUTEN. Als ik start met een scène waarin ik, voor mij, duidelijk een flik uitbeeldt die op een fiets rijdt, maar jij denkt dat ik een hamster toon in zijn loopwieltje, wat krijgen we dan? Wel, dan ben ik een hamster in een loopwieltje. Ik ga niet beginnen alles stil te leggen om uit te leggen dat het echt wel over een fiets ging. Want wie weet, misschien eindig ik wel als een politiehamster, die rondjes moet lopen in zijn wieltje, omdat hij op zijn ronde zich teveel als een ongeleid projectiel gedroeg. In improvisatie zijn er geen fouten, alleen gelukkige toevallen. En veel van ’s werelds grootste ontdekkingen gebeurden bij toeval...

*

Fragment uit: Bossypants (Tina Fey)

Gevonden op de blog http://prinsvandenemarken.blogspot.be/  Zelf vertaald en bewerkt.

Dit is nu eens een verrassende invalshoek: improvisatietoneel toepassen op het leven zoals het zich elke dag voordoet, ook vaak als nieuw te verwerken situatie. Maar een invalshoek die ik zo goed herken. Regelmatig denk ook ik (in vergaderingen bijvoorbeeld): allez, waarom nu weer die nee-die-alles-lamlegt, of die tegenspraak die leidt tot discussie-om-het-eigen-gelijk, een tijdje oplaaiend en dan uitdovend als een nooit begonnen vuurtje. En waar zijn we dan beland? Nergens. Er moet weer een portie negatieve emotie een plaats gegeven worden, dat vaak wel...

 

 

De commentaren zijn gesloten.