12-05-14

De laatste seconden van Alain-Fournier (Frans Budé)

IMG_3708.JPG

 

De laatste seconden van Alain–Fournier 

 

Van welke kant een scherf in wiens kop, bajonetten onder

kogelregen, lijklucht aarde alom? Ach, die kapotte ribben,

verscheurde rijglaarzen. Kramp gaat in mij tekeer, chère Pauline,

ma bien-aimée, gespook van noodrantsoenen, bloeddoordrenkte

 

modderdekens. Ik ben bereid, zeg ik u. De zon spookt rond

in duisternis, totdat de maan boven de velden dienstig en

getrouw mijn bed opmaakt, in een wade van grijzig licht

voor het laatst mijn ransel toont. Waarom dit onverwachte

suizen van een afgedwaalde kogel in het hoofd? Ik twijfel

 

van welke zijde het fatale schot, terwijl ik met u in gedachten

tergend langzaam aan een fietstocht begin, een frisse zwempartij,

volstrekt geluidloos, en o zo volmaakt het laatste licht zich recht.

 

Frans Budé

 

Op verzoek van het Vlaamse literaire tijdschrift Het liegend konijn schreven 112 dichters een of meer gedichten over het thema 'Oorlog'.

Bovenstaand gedicht komt uit een reeks van vijf gedichten over bekende dichters en schrijvers die aan de Eerste Wereldoorlog deelnamen. Alain-Fournier, schrijver van het romantische meesterwerk Le grand Meaulnes, stierf als officier in de eerste dagen van de Grote Oorlog.

 

IMG_3709.JPGEen bijzonder gedicht van de Nederlander Frans Budé.

Hoe intens die laatste seconden. Kramp die de oorlog binnenin verder zet, nadat de bajonet of de scherf of de kogel voorop gingen. Noodrantsoenen die, weggeslagen, als spoken verspreid liggen, hoe vreemd dat hij dat nog ziet. Zoals de modder: geen huid zoals de aarde over de wereld spant, maar een deken, in zijn wat losgewoelde vormen, in zijn zwaarte, in zijn verlangen om toe te dekken.

Dan staat de tijd even stil voor het afscheidsritueel: een zon doordrenkt van duisternis, en dan een maan die een wade van grijzig licht (hoe prachtig, dat grijzig) klaarlegt.

En dan slaat de pijn weer toe, onverwacht, een suizen is het, maar in een hoofd kan suizen luid klinken.

En terwijl hij nogmaals zich bewust wordt van de fatale klap, laat hij zich wegzinken (of wegdragen) door zijn geliefde, en hoe rijk het leven kon zijn, en nog altijd is, nu, nu “o zo volmaakt het laatste licht zich recht”...

 

*

(foto's van Duits oorlogskerkhof van Vladslo, bij Diksmuide, met de beroemde beelden van Kate Kollwitz)

De commentaren zijn gesloten.