27-05-14

Vertrouwen

Heb (als het zo van pas kwam, ik heb niet zoveel politieke discussies gevolgd) met aandachtige ogen naar De Wever zitten kijken, dezer dagen  Vanwaar die nijdigheid, die vanonder alle woorden en lichaamstaal komt bovendrijven? Het lijkt wel of hij in niets en niemand vertrouwen kan hebben, enkel in zijn eigen overtuigingen en capaciteiten. Alles is een gevecht (vandaar dat “de moed het geweld overwint”, zoals hij zijn overwinningsspeech begon). Vandaar zijn reactie op de dag van de verkiezingen, bij de vraag van de journalist hoe hij zich voelde: hij voelde zich “gelaten”, zei hij, de teerling was geworpen en even kon hij zelf niets meer doen, moest hij een vorm van vertrouwen verzamelen om te kunnen wachten.

Vreemd, zo weinig vertrouwen in je medemensen (zelfs medewerkers krijgen ervan langs, als ze geen cola light hebben voorzien; dan klinkt het: “ik vraag niets aan de partij, behalve een cola light, en zelfs dat kan er niet van af”).

Vreemd, en toch niet vreemd. Ik lees er het karakter van veel Vlamingen in. Historisch bezorgd om de centen (lees de romans van Buysse, over hun groot- en overgrootouders, en ontdek weer die gore ellende en armoede). In veel zuiderse landen was (en is) corruptie dan een uitweg, maar daar is de Vlaming historisch dan weer te argwanend voor: hij vertrouwt de staat niet, kent ook die kronkelwegen niet, vindt dat hij het zelf moet doen in het leven. Hard werken en sparen, en woest worden als hij denkt dat er van dat labeur geprofiteerd wordt. Vandaar ook die historische argwaan tegenover al wie vreemd is. Daar komen alleen maar vodden van, is hij bang, nogmaals terugdenkend aan de ingewikkelde levens van de generaties voor hem, bezet, geoorlogd, uitgebuit, straatarm gehouden, en zonder scholing en intellectuele elite. 

(Iets van die historisch beladen afstand zag ik gisteren in de foto van Filip en De Wever, op het bordes van het paleis; de aristocratie eerder minzaam glimlachend, zoals aristocraten zich dat kunnen permitteren, en De Wever, eerder kop in kas, beetje hoge rug, misschien zelfs nukkig naar de grond kijkend, geïrriteerd misschien door wat hij daar moést komen doen...) 

De commentaren zijn gesloten.