30-05-14

Deken

IMG_9085.JPG

 

Door de vitrage van de badkamer valt het me ineens op: hoezeer al het groen van de bomen deze wijk inpakt, als een gekleurde sjaal, of een dekentje om de schouders. Er schuift een patchwork van licht en donkerder grijs over de lucht (het zwerk, zeiden de oude dichters), maar dit beeld van een zorgdragend groen pakt ook mijn ochtendhumeur in.

Ik hou van zachtheid in en op de juiste maat. Niet de softe zachtheid van een sofa die niet meer weet wat dragen is, of een lui geworden matras, of een week handje en glimlach, maar zachtheid die even elegant nabij kan zijn als afstand bewaren, even elegant kan bewegen als ook wachten. Dat heerlijke ontspannen gevoel dat iets je kan dragen. Wil dragen.

Dat is iets wat ook grenst aan begrijpen en begrepen worden. De zachtheid van hout als het genoeg glad is geschaafd, zoiets. Iemand kijkt je zo aan, dat je spontaan begint te vertellen, zoiets. Vertrouwen is gemaakt van stevige zachtheid, dat weten mensen en dieren en wellicht ook bomen en planten. Een tak moet bewegen, maar hij moet ook ophouden, vasthouden, blijven dragen.

De commentaren zijn gesloten.