08-08-14

Over het kleine (2)

IMG_0931.JPG

 

2  Het is ook dat voor mij zo weinig abstract is. Ik heb blijkbaar overal behoefte aan een lichaam: aan handen die werk verzetten, aan hoofden die een beslissing nemen, aan ogen die schoonheid zien, aan lichamen die te samen het onmogelijke voor elkaar krijgen. Het geloof dat deze kathedraal boven zichzelf doet uitstijgen, ik zie er het hoopvolle vergezicht wel in, maar toch grijpt mij meer de gezichtsloze steenlegger aan, en de scheeflopende vrouw die een kaars aansteekt, en de dromende jongeman achteraan op een stoel alleen. Priesters kleden zich op voor het abstracte idee, terwijl het zo concreet onder onze ogen gebeuren wil: dat schrift dat bij het Mariabeeld ligt en vol staat met schrijnend verlangen. Geen abstract antwoord is er dan, noch veel minder een concrete miraculeuze daad, maar wel nabijheid. Een soort groot luisteren, heb ik het ooit genoemd. Helpt dat luisteren, als het toch geen concrete oplossingen op zak heeft? Jawel, het helpt. Wie ooit diep is beluisterd, weet dat.

Vaak, slenterend door de straten van weer een stad, zou ik achter de deuren en de muren willen kijken, naar de romans die daar geleefd worden, in al hun directe oorspronkelijkheid en tragiek. Zonder enige vorm van bedreiging te vormen aanwezig kunnen zijn bij weer een groot verlangen, hoe verzwegen het ook leeft door de dag. Dat men mij niet opmerkt, en ik mag kijken en luisteren, mijn ogen uit, mijn oren in. En zo weer iets begrijpend van die grote woorden die zo vaak al te abstract worden gebruikt: leven, verlangen, verdriet, vreugde...

 

IMG_0620.JPG 

(foto: kathedraalbouwers, brandglas in Clermont-Ferrand & huizen in Riom)

De commentaren zijn gesloten.