22-08-14

Shinto godheden (Jorge Luis Borges)

Wat een schitterende verwondering, dit gedicht. Verwonderingen zijn het, want ze komen als ongeziene godheden, en ze raken ons aan en genezen het verdriet dat toch altijd met ons meereist...

Laten we in de momenten dat verdriet knaagt, proberen onze eigen ongeziene godheden te benoemen: al die reizende aanrakers van ons mensen, welke hebben mij aangeraakt... Bij mij zijn er inderdaad ook zachte windvlagen bij, en de geur van een bibliotheek of antikwariaat, en de geur van hooi, en de slagen van een kerkklok, of soms onverwacht een wandklok, en de schaduwen op gezichten, en het zonlicht in vlekken, of zoals Hopper het wilde schilderen, op de zijkanten van een huis, en diepe lange klanken, en lange stille avonden, en een lange kronkelende weg, en een plots verdiepend gesprek, niet alleen met een mens, ook met een boek, en -ach wat een aanraking- een onverwachte glimlach...

 

IMG_0817.JPG

 

Shinto godheden (Jorge Luis Borges)


Als, soms, verdriet ons overmant,
dan worden we gered
door de nederige windvlagen
van aandacht of herinnering:
hoe fruit smaakt, en water
het gelaat dat de droom ons teruggeeft
de eerste jasmijn van het jaar
het oneindige hunkeren van een kompas
het boek dat we kwijt waren
de snik van een hexameter
de smalle sleutel die een huis voor ons openmaakt
hoe een bibliotheek ruikt, en sandelhout
de vroegere naam van een straat
de kleuren van een landkaart
een verrassende etymologie
hoe glad een gevijlde nagel kan zijn
de datum die we zochten
de twaalf donkere slagen van de klok,
die uitdeinen terwijl we tellen
plots een lichamelijke pijn

Acht miljoen Shinto godheden
reizen ongezien over heel de aarde
Die bescheiden godheden raken ons aan -
raken ons aan en trekken weer verder

De commentaren zijn gesloten.