27-11-14

Te Middelharnis is een kind verdronken (Ed Hoornik)

Ik wilde langs Middelharnis, omdat ik al zo lang het aangrijpende gedicht kende van Ed Hoornik. Dat hing, zag Lieve, op een kadepaal in de kleine haven. Daar lag het honderd jaar geleden niet alleen vol met vissersschepen, maar daar verdronk ook die kleine jongen...

Let even op op dat chiasme (omkering, ab-ba) in de laatste strofe, slikkend van ontroering. En dat werkwoord 'bed', waarvan ik eerst dacht dat het 'bet' moest zijn, van betten = stelpen. Maar nee, zegt Van Dale, bedden bestaat ook als werkwoord = te bed leggen, te slapen leggen...

IMG_1295-001.JPG

 

Te Middelharnis is een kind verdronken
Ed Hoornik


Te Middelharnis is een kind verdronken:
sober berichtje in het avondblad
onder een hooiberg, die had vlam gevat;
nevens een zolderschuit, die was gezonken.

Zes dagen heeft het in mij nageklonken.
Op het kantoor vroeg men: zeg, heb je wat?
Ik werkte door, maar steeds weer hoorde ik dat:
te Middelharnis is een kind verdronken.

En kranten waaien weg en zijn verouderd,
de dagen korten, nachten worden kouder,
maar over 't water komt zijn kleine stem.

-Te Middelharnis- denk ik, 'k denk aan hem
en bed zijn hoofdje tussen hart en schouder,
en zing voor hem dit lichte requiem...

De commentaren zijn gesloten.