17-12-14

Donkere kamers - Pleisterplekken

thierry de cordier -zee-berggezicht.JPG

 

Expo in Ghuislainmuseum over melancholie: ‘Donkere kamers’.

We vielen al onmiddellijk voor het eerste schilderij, een zee-berggezicht van de schilder waar we altijd voor vallen, Thierry de Cordier. Een schilderij waar je niet goed kon zien of het een hoge golf was, of een hoge berg, met mist boven. Geschilderd in dat prachtige zwart van hem, waar hij het geheim van lijkt te kennen (er was ook zo'n magistrale zwarte zee in de lopende Jan Hoet-expo van Oostende).

hippolyte daeye.jpgEn er bleef veel moois komen: van Jan de Maesschalck, van Hippolyte Daeye (een geweldige mijmerende vrouw, met een pols om verliefd op te worden, net zoals de melancholische handen van het zelfportret van Jan Cox), van Titus Vermeersch, van Erwin Olaf, van allerlei verrassende onbekenden (zoals het schilderij van Jonas Burgert waar de expo mee eindigt: een zwart gat met menselijke wezens rond, in allerlei staten van verval of verzet).

Er zitten daar knappe expo-makers in Ghislain, met minder weerklank dan Janneke Hoet en co, maar met een brede visie, met korte maar krachtige uitleg, met een goede opstelling en belichting, in dat diepsuggestieve zwart van de wanden overal.

jonas burgert.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En aan de overkant van de binnenkoer was de kleine expo over kindertehuizen (‘Pleisterplekken’) een stomp in de maag. Ik bleef maar kijken naar de foto van Titus Simoens van dat kleine jongetje, opgekruld op zijn knuffel, op het onderste van het stapelbed: die verlorenheid... Ik heb dan ook niet voor niets acht jaar internaat achter de rug, van mijn 10de tot mijn 18de. Wat er met je gebeurt in die jaren, zoek daar maar eens woorden voor, zo onbewust woelig en tegelijk slaapwandelend zijn ze...

pleisterplekken.JPG


http://cobra.be/cm/cobra/kunst/1.2125272

 

 

De commentaren zijn gesloten.