24-01-15

In memoriam L.

IMG_7020.JPG

 

Half december

Op bezoek bij L., uitgemergeld maar toch alert in dat stervensbed van haar, liefdevol maar wanhopig verzorgd door haar nieuwe vriend, afgeschreven door het ziekenhuis, in de steek gelaten door de behandende arts na desastreuze fouten. Dichterbij kan noodlot niet komen.

Ze wilde ons nog eens zien. Het was als waken bij het sterven, maar ook warme vriendschap. De spuit morfine werkte nauwelijks, en toch waren er woorden die een glimlach op haar gezicht brachten. Toen we bij het weggaan van haar nog een foto zagen van een half jaar geleden, sloeg het nog eens naar binnen: wat een verwoesting dit lichaam had ondergaan, hoe wreed verdwijnen kan zijn.

*

Half januari

L. is gestorven. Haar sterfbed was elke dag in mijn gedachten. Noodlot is van alle tijden, spaart niemand. Maar ook de zorg van de ene mens voor de andere, hoe zou haar sterven geweest zijn zonder alle zorg van haar levensgezel...

Ik luister naar Beweend door de wind van de Georgische componist Guyla Kancheli, als eerbetoon aan dit door grotere krachten meegenomen lichaam. Van die krachten kan ik me zo weinig voorstellen, ik roep de wind om hulp. Ook om te wenen, in allerlei toonaarden.

*

Vandaag

Vandaag L. begraven. Er waren mensen van ver gekomen. Er waren mensen van dichtbij niet gekomen...

Het mooiste was dat ze ons toesprak, bij het begin en op het einde: “Mijn dierbaren...”

En dat ze begon met de kreet van Jacques Brel: jaja ik kom wel...

 
Mais qu'est-ce que j'aurais bien aimé

 Encore une fois traîner mes os

 Jusqu'au soleil jusqu'à l'été

 Jusqu'au printemps jusqu'à demain

 J'arrive, j'arrive

 Mais qu'est-ce que j'aurais bien aimé

 Encore une fois voir si le fleuve

 Est encore fleuve voir si le port

 Est encore port m'y voir encore

 J'arrive j'arrive

 Mais pourquoi moi pourquoi maintenant

Pourquoi déjà et où aller

J'arrive bien sûr, j'arrive

Mais ai-je jamais rien fait d'autre qu'arriver

 

En eindigde met de wijsheid en de poëzie van Jean Gabin: ik heb veel gezocht, hier is wat ik vond…

Le jour où quelqu'un vous aime, il fait très beau

j'peux pas mieux dire, il fait très beau

 

C'est encore c'qui m'étonne dans la vie

Moi qui suis à l'automne de ma vie

On oublie tant de soirs de tristesse

mais jamais un matin de tendresse

 

Toute ma jeunesse, j'ai voulu dire: je sais

Seulement, plus je cherchais, et puis moins j'savais

 

Il y a soixante coups qui ont sonné à l'horloge

Je suis encore à ma fenêtre, je regarde, et j'm'interroge

 

 Maintenant je sais

je sais qu'on ne sait jamais

 

 La vie, l'amour, l'argent, les amis et les roses

 on ne sait jamais le bruit ni la couleur des choses

 c'est tout c'que j'sais

Mais ça, j'le sais

 

 

 (foto: figuur van Giacometti loopt naar "de kleuren", in Fondation Maeght, St Paul de Vence) 

Commentaren

Mooi eerbetoon. Kwam hier toevallig lezen en voelde zo je respect voor de overledene en haar verzorger. Rouwen kan helend werken. Groetjes

Gepost door: Mieke | 24-01-15

bedankt Mieke.
Eer betoond krijgen zou een even groot mensenrecht moeten zijn als die vrijheid van meningsuiting...

Gepost door: guido | 26-01-15

De commentaren zijn gesloten.