20-02-15

Over kijken en kijken...

IMG_1309.JPG

 

Een fascinerende Boris Giltburg in de Gentse Handelsbeurs gisteravond, met Brahms’ derde sonate, vreemd ongrijpbaar stil naast wild als wind die slaat in bomen.

Dat was al boeiend genoeg, maar na de pauze, waw: Rachmaninovs Moments musicaux werden ter plekke uitgevonden, en Prokofievs tweede sonate was van een indrukwekkende persoonlijkheid, waar je je ogen niet van af kon houden.

Voor de pauze waren die ogen van mij moe, wegens moeheid van de dag. Ik dacht aan de woorden van Dirk Roofthooft ’s morgens op Klara: hij vertelde hoe hij een muziekvoorstelling had meegemaakt in werkelijk totale duisternis, en hoe dat bij hem voor groot kippenvel had gezorgd: die nieuwe ruimten die klanken schiepen, ervaren hoe ook de muzikanten in hun totale duisternis nieuwe wegen vonden om elkaar te vinden, hoe een klank in zichzelf al een ruimte was. Ik dacht, luisterende naar Giltburg, hoe zijn Brahms zou klinken als er algeheel zwart was. Deed mijn ogen dicht en probeerde mij daar een voorstelling van te maken. En inderdaad, hoewel de zaallichten door zijn oogleden schenen, klonken de klanken toch al ruimtelijker. Daarna hield ik ze open, want dichte ogen kunnen misleid worden en denken dat ze mogen slapen, zeker als ze al een beetje moe zijn...

Maar na de pauze, hemeltjelief. Het viel mij op dat ik ze de hele tijd open heb gehouden, die ogen van mij, geen moment meer heb gedacht aan die ervaring van in duisternis luisteren. En toch: heb ik nu eigenlijk wel gekeken... Geen moment ben ik me van mijn kijken bewust geweest, zo gefascineerd was ik. Ook dat is dus een soort kijken in het donker: als je zo opgeslokt bent in wat je ziet, dat je blik van je weggenomen wordt, totaal opgaat in wat je ziet, je tijd en omgeving vergeet... Is dat niet het magische kijken van elke diepe kunstervaring? Jawel jawel. Kwam dat zich uit handen gevende kijken en luisteren maar meer voor...

 IMG_1311.JPG

(foto's: Vitry sur Seine, voorstad Parijs)

De commentaren zijn gesloten.