27-02-15

apathia

afscheid th-nath parijs maart10-16.JPG

 


De bomen en de struiken en het gras en het mos, ze zijn van een bewonderenswaardige stoïcijnse apathia: die stevige fond die aanvaarden kan wat er komt, hard of zacht, verstikkend of lucht gevend. Die dikke laag rubber die ook onder bruggen ligt: het leven kan erover rijden, de brug trilt maar wankelt niet. Eind december wilde ik al de kleine treurwilg in de tuin van de buren waarschuwen: doe dat niet, hou op met die nieuwe katjes uit te hangen, het is nog veel te vroeg. En ja, dan kwam de kou, en alles bevroor. Maar hij gaf niet op, opnieuw proberen is eigen aan al wat natuur is, het is misschien de essentie van natuur. En kijk nu eens, een boom vol op springen staande botten. Vrienden van hem zijn er al mee begonnen...

En zo zitten overal, op alle takken en takjes, de botten klaar, en elk jaar opnieuw is mij dat een tastbaar raadsel. Ik probeer het kleine geluid te horen van sap dat naar boven klimt, ik probeer de symfonie te horen van al die geluiden samen, ik kijk en kijk of ik iets van de dirigent zie die alles opjaagt en draagt.

En ik zie in kleinzoon een lente van taal doorbreken. Niet alleen het voortdurende vragen ‘wat is dat’, maar dat hij ook alles onthouden kan, zijn gevoeligheid voor intonatie en tonen en zelfs krachttermen (denk niet dat wij hele dagen lopen te vloeken, maar een mens zegt al ‘ns verdomme, en dat zo’n woord een heel speciaal muziekje is, dat heeft ie goed gehoord natuurlijk).

Ik begon over apathia en deed verder over de lenige lente en zijn zingen. Laat ik nog eens stilstaan bij het eerste. Vriend R. twijfelde of er nog een doktoor zijn mes wilde slijpen voor zijn al eens overbrugd hart. Die negatieve boodschap kreeg hij in elk geval. Maar vorige week kwam de bevestiging dat de prof die hem eerder geopereerd had, hem toch opnieuw wilde opereren. Ik was blij voor hem, maar wat mij het meest raakte, was zijn onverwoestbare apathia: die innerlijke zee van rust in hem, die aanvaarden kon wat kwam, zelfs met de glimlach van humor en zelfspot. Je kijkt ervan op als mensen zo bewust diep in hun eigen leven gaan staan, als mensen zo wijs het onderscheid kunnen maken tussen waar ze zelf iets kunnen aan doen, en wat hen te boven gaat...

Maar hij moest het toch eens kunnen zeggen, dat de prof hem een nieuwe kans had gegeven. Zo menselijk was hij wel, dat hij het nodig had om zijn leven even in het mijne te hangen...

afscheid th-nath parijs maart10-004.JPG

De commentaren zijn gesloten.