16-03-15

Gerritje Brandt (Annie M.G. Schmidt)

Ik lees in "Tot hier toe" van Annie M.G. Schmidt, meegenomen van de bib. Wat zeg ik: ik savoureer die teksten als waren het chocolaatjes van de fijnste soort. Wat een ritme heeft dat mens, wat een rijmgevoel, wat een ongelooflijke fantasie. Ach ach, ik hoor zelfs theaterdialogen in mijn hoofd, let als vanzelf op de timing als ik ze lees, op de intonatie, zelfs op mijn gezicht let ik, alsof ik zelf op scène sta...

Bij één gedicht moest ik spontaan aan een meisjeskopje denken dat ik in het Rijksmuseum fotografeerde. Het komt uit een groter schilderij (mijn fototoestel mag dichter kijken dan ik...), waarvan ik de naam niet genoteerd heb. Let even op het wonder dat gebeurt in de versregel: "En na een poosje zie ik ademen en bewegen." Eerst ademen...

IMG_1438.JPG

 

Gerritje Brandt 

 

Gerritje Brandt zit aan het spinet

zo omstreeks zeventienhonderd.

In deze museumzaal hangt haar portret

in een hoekje, wat afgezonderd.

 

Als niemand het ziet, blijf ik voor haar staan

en glimlach en groet haar even.

En vraag: hoe is het met jou gegaan,

Gerritje Brandt, in jouw leven?

 

Zij glimlacht terug en zwijgt weliswaar,

maar is me niet ongenegen.

En dan na een poosje zie ik haar

ademen en bewegen.

 

Ik zie hoe ze woont in de Spieghelstraat

in een van die deftige huizen.

Hoe ze met klikkende hakjes gaat

over de grote plavuizen.

 

Bedrijvig de grote keuken bestiert

met allemaal koperen dingen,

en hoe ze Driekoningenavond viert

met spelen en eten en zingen.

 

Misschien was het leven een beetje saai,

maar ze had tijd om te dromen.

Ze hoefde nooit door het stadslawaai

te jachten om ergens te komen.

 

Ik voel me een beetje aan haar verwant

en zou even bij haar willen schuilen.

Ben ik jaloers op Gerritje Brandt?

Wij kunnen nu toch niet meer ruilen.

 

(Annie M.G. Schmidt)

 

 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.