17-04-15

lente-overvloed

IMG_8971.JPG

 

Leven is overvloed: elke lente verrast het me weer, als een soort kopstoot zelfs: kijk toch ‘ns, het houdt niet meer op, het wil, het zal, het doet het: dansen, wiegen, open komen met in elk hand een tuil kleuren, bladeren etsen met een nauwkeurigheid die nooit vermoeid raakt, groen uitdelen waar licht in zit, of de zon laten plenzen als een kind in een bad...

Dat ik er midden in mag staan, ook dat verwondert me telkens weer, dat ik dit roze kleed van de Japanse kerselaar om mijn schouders voel leggen, dat ik de tulpenboom zie nijgen, als de beleefdste onder de bomen, voor wie, voor mij nu, dat de krokusjes, hoe klein ook, mijn blik willen aanraken in hun schelpjes, glooiingen die hogere kunsten hebben gestudeerd...

En deze hemel, zij heeft zich weer opgespannen als een jong dier, grijs en blauw en wit vel, rimpelend van losgelaten kracht, en ik hoef mijn hand maar uit te strekken om haar te voelen... En deze wind, hij is een acteur, met veel gezichten en stemmen, en zo lichamelijk dichtbij als hij nu weer speelt, en mij uitnodigt om mee te doen, we improviseren, we zwijgen dan weer en durven wachten, en dat is het wat theater zo spannend maakt, dit ogenschijnlijke nietsdoen, terwijl iedereen toekijkt en verwacht en...

 

 

De commentaren zijn gesloten.