30-04-15

Citaat Milosz

IMG_4040.JPG

 


"Niet dat ik een god wil zijn of een held.
Enkel veranderen in een boom,
heel lang groeien,
en niemand pijn doen."

 

    Czesław Miłosz

28-04-15

In mei (Adem Zagajewski)

IMG_3667-001.JPG

 


IN MEI

 

Toen ik bij dageraad door het woud wandelde,

in mei, vroeg ik me af waar jullie waren,

zielen van de doden. Waar zijn jullie, jonge

vermisten, waar zijn jullie,

de volledig veranderden?

In het bos heerste grote stilte,

en ik hoorde de groene bladeren dromen,

ik hoorde de droom van de schors waaruit boten,

schepen en zeilen zullen ontstaan.

Dan, langzaam, begonnen de vogels te herleven,

distelvinken, lijsters, merels, verborgen

op balkons van takken, elk in een andere taal,

elk met een andere stem, niets vragend,

zonder bitterheid of spijt.

En ik besefte dat jullie zang zijn,

onvatbaar als muziek, onbegrijpelijk

als muzieknoten, ver verwijderd van ons

zoals wij van onszelf.

 

Adam Zagajewski

 

23-04-15

Freek de Jonge (2)

freek.jpg

 

 

 

naar wie gaat mijn verdriet
naar wie liever zelf getroost wordt
of naar wie weg kijkt
de pijn niet ziet
waar moet ik er mee heen
ik kan het niet alleen
 
naar wie gaat mijn verdriet
met wie kan ik er over praten
wie wil mijn zorgen kennen
en wie niet
waar moet ik er mee heen
ik kan het niet alleen
 
vroeger had je god en kon je bidden
vroeger dacht je ach het komt wel goed
vroeger ging je nooit verloren
nu weet je niet waar je het zoeken moet
 
naar wie gaat mijn verdriet    
ik wil er niemand mee belasten
ieder heeft zelf meer dan genoeg
ik laat het in een lied
daar gaat mijn verdriet

21-04-15

Freek de Jonge

IMG_3688.JPG

 

Zaterdag een magistrale Freek de Jonge gezien in Dilbeek. Een magister, ja, een meester in zijn vak humor: woordgrappen in allerlei gedaantes, lichaamstaal, timing, opbouw, herhaling, tegenstelling, improvisatie (de zebra’s waren nog maar net door Vilvoorde gerend en hij opende er al zijn show mee), zang en mime, zelfs de enkele verspreking in twee uur tijd was bron van ad remmigheid.

En  de zaal, die dronk uit zijn hand.

Maar wat mij het meest raakte, was het moment, naar het einde toe, dat hij stil werd en vertelde dat zijn vrouw (ik wijs spontaan naar achteren, zei hij, omdat zij daar zit) en hij dertig jaar geleden een kind hadden verloren. En hoe hij toen al zo met zijn carrière bezig was, dat hij het verdriet nooit heeft kunnen toelaten. Identiteit en imago, het was een thema in zijn vertellen geweest, die avond. Ik zat gevangen in mijn imago, zei hij.

En toen vertelde hij dat ze verleden jaar hun oudste kleinkind hadden verloren, een meisje van zeven, dat al een operatie nodig had vlak na de geboorte, en toch nog zeven was geworden. Dat kind heeft mij mijn gevoelens teruggegeven, zei hij. En de zaal was muisstil. Hij vertelde hoe ze bij haar verjaardag, bij het zingen van ‘lang zal ze leven’, haar handje op zijn arm legde en fluisterde: dat vind ik niet zo’n leuk liedje, opa...

En hij liep naar de micro, en met zijn muzikanten zong hij: waar kan ik heen met mijn verdriet? Ik kan het niet alleen...  Hij moest het ons vertellen, Freek de Jonge, elke avond opnieuw vertelt hij het aan die volle zalen die hij trekt. Zoals ik het hem ook al hoorde zeggen vorig jaar, toen hij drie uur lang televisie vulde als gast in het programma Zomergasten.

Voor sommige levenservaringen is er geen ander antwoord dan het duizend keer vertellen, in de hoop op duizend keer liefdevol beluisterd te worden. Tot het verdriet niet weggaat, nee dat zeker niet, maar zacht wordt, zacht en zelf liefdevol...

19-04-15

Wit (K. Schippers)

IMG_9875-001.JPG

 

Wit

Het wit tussen regels 
Ook het wit tussen woorden 

Dat is iets anders dan 
‘daar staat niets’ 
of 
‘daar gebeurt niets’ 

Wit wordt gezien 
omdat het op papier 
niet alleen is 

Vergezeld wit geeft richting aan ogen 

Richting lijkt er ook altijd 
te zijn als je gewoon 
om je heen kijkt: toch hoeft 
er niet speciaal iets te gebeuren 

Dat is het verschil met papier: 
zolang er wit is 
volgen er meestal wel 
scènes of gebeurtenissen 

Wit is een oude meester 





K. Schippers

Uit: Een leeuwerik boven het eiland
Uitgever: Querido, Amsterdam 2003

(foto: Kasbegi, Georgië)

17-04-15

lente-overvloed

IMG_8971.JPG

 

Leven is overvloed: elke lente verrast het me weer, als een soort kopstoot zelfs: kijk toch ‘ns, het houdt niet meer op, het wil, het zal, het doet het: dansen, wiegen, open komen met in elk hand een tuil kleuren, bladeren etsen met een nauwkeurigheid die nooit vermoeid raakt, groen uitdelen waar licht in zit, of de zon laten plenzen als een kind in een bad...

Dat ik er midden in mag staan, ook dat verwondert me telkens weer, dat ik dit roze kleed van de Japanse kerselaar om mijn schouders voel leggen, dat ik de tulpenboom zie nijgen, als de beleefdste onder de bomen, voor wie, voor mij nu, dat de krokusjes, hoe klein ook, mijn blik willen aanraken in hun schelpjes, glooiingen die hogere kunsten hebben gestudeerd...

En deze hemel, zij heeft zich weer opgespannen als een jong dier, grijs en blauw en wit vel, rimpelend van losgelaten kracht, en ik hoef mijn hand maar uit te strekken om haar te voelen... En deze wind, hij is een acteur, met veel gezichten en stemmen, en zo lichamelijk dichtbij als hij nu weer speelt, en mij uitnodigt om mee te doen, we improviseren, we zwijgen dan weer en durven wachten, en dat is het wat theater zo spannend maakt, dit ogenschijnlijke nietsdoen, terwijl iedereen toekijkt en verwacht en...

 

 

13-04-15

Den Trew (in 't Gentsch, vrij naar Elsschot)

20100209_1098.JPG

 

Den Trew 

                                    Vrij naar Het huwelijk van Willem Elsschot
 
 
Tege dat'hij in't snotsen' oa 'op t'eijnde van 't compleêtse
in ploatse vân da schuun  moakske meê 'en spaneetse an'
eur scheetse 'thij op zeijn dâk zât meê 'en êwe zoage van
'en meêtse, 'twas' zjuust ne pleujrok 'en verrumpelde pirre
 
hij kost'er nie mier op ziejn, kierde g'em hertefrittend omme
en trokt oast van mizeere zeijnen board'uijt; geboardige da'
thij eur nie szag; jhij die vroêger zuu zot of nen top liept 'iet
van de goeste, oa neu ne platten band, liet zijne velo roeste.
 
En kreêjg z'em tog nog iene kier zuu verre da szijne sjoarel
stôndt en ghingt' hij op eur zoâle meê jhoar op van de grônd
was't alsof t' hij als nen poater in' t wijwoater spertelde en
zong sze zij d' uugst 'irre uijt d' oopperette 't fvliegent pird.
 
Moar d'er inblijve deej sze nie, al verschôt' hij uuk nog zeijn
allerloatste poêr uit de luup van zeijn gewirre, d'oarvan duu
goan dee sze nie, uuk al kroaktige eur êwe matrasse en al
spronge de ressors, zij bleusde leijk ne' nappel zuu gezond.
 
Hij peisdigde klop eur de kop in en 'k steke 't kot in brande
ik doe iets in eur soepe, k' trekke de liere op en 'k kuische
meijn schuppen af, k' pakke de vlieger over de gruute plas
veur' en tropiese liefde en 'k bên d'er tons veur goe van af.
 
Moar zijne' nhoamer pakken deej' thij nie, want tusschen iets
zêggen en iets doen es ter bleijkboar toch 'en gruut verschil
veur daddet' weet hange de flieken an euw belle om ulder
te moeie meej' euw menoaze, moede gij in 't zakse bloaze.
 
Want den tijd da vliegt veurbij moar t'es uuk iets da slijt en
een vrêwe krijgt d'heur hormonal 'humeur van eur vapeurs
en ne vent da drinkt' em van tijd' en stuk in zijne gilee en in
zeijn' voete, dad' es t' leve, doar veure moeme soame boete.
 
Jowan Anthoniez 

11-04-15

Liedje voor Hubert Van Herreweghen

IMG_9193.JPG

 


Zo zingen als Van Herreweghen:

je hoort de adem springen

 

wat wind komt je dan tegen

een slok een groet

 

en voor de dans

de juiste voet

 

Van al wat leven doet

niets moet

 

behalve tegenwringen

 

een gloed voor oren ogen

en voor het bloed

 

een zegen

 

 

06-04-15

Drie gedichten van Hubert Van Herreweghen

IMG_1244.JPG

 

Eerst een dienstmededeling: wegens ziekenhuisverblijf van mijn computer ben ik langere tijd afwezig gebleven op de blog. Ik probeer het goed te maken.

Dan terug naar de blessings die een mens ontmoet op zijn weg: ik kocht in Amsterdam, in de bekende boekhandel Atheneum, de jongste dichtbundel van Hubert Van Herreweghen, De bulleman en de vogels, met veel schone zorg en respect uitgegeven door de moedige uitgeverij P.

Ik las in de gedichten, en de woorden begonnen te dansen en te zingen rond mijn oren. Wat een dansante (soms letterlijk in de versregels weergegeven), klinkende poëzie... De man is 95, en in die 75 jaar dichten lijkt hij jonger en jonger te worden.

Ik weet niet voor wie dat eerste gedicht geschreven is, maar dat streepje licht, dat loopt ook voor de voet van mijn vrouw...

 

M.B.B ii

 

In dagelijkse zorg,

                          op eeuwigheid gericht,

en onbewust in heiligheid gerezen,

keek zij niet om

                          in lachen of in vrezen,

maar voor haar voet

                          liep steeds een streepje licht.

 

*

 

Plons

 

Onrustig wordt voor de zee

en 't klotsen

tegen inhumane rotsen

plons na plons,

het ernstig, nadenkend water,

in ons.

 

*

 

Avond

 

Licht, laatste korrel licht,

draal nog even,

verlaat me niet

als 't donker valt,

de gruwelijke nacht

waarin de dieren dolen

uit de oudste holen,

windhol en gracht

en geen oog wat ziet.

Verlaat me niet,

wees zacht.