19-05-15

Thuiskomen

IMG_8966.JPG

 

 

Thuiskomen van reis, en gulzig het groen indrinken dat vanuit mijn tuin de woonkamer binnenvloeit. De tulpenboom en de kerselaar zijn deze lente weer wat gegroeid en liggen als een wiegend tapijt voor de ramen van mijn studiehok, met een lucht daartussen die twijfelt tussen groot licht en alle schaduwen donkerte.

En de wind verwelkomt mij: verre zee, ritselen, soms even slaan.

En al het geluidloze geluid dat beweging maakt in ogen: je weet dat er geluid moet zijn, al die energie moet zingen, dat kan niet anders, maar ik hoor het niet. Het immense stille schuiven van wolken. De hele ontelbaarheid van bloem- en andere blaadjes die zich strekken, en blijven strekken. Die uitschuiven, uitplooien, en aan hun randen lijken over te lopen van kleur, en kleur, en nog eens kleur.

Mindfullness, zegt men, maar je hoeft maar even wat langer een blad te bekijken met die horende ogen, en je mind zit vol. Of de radio of oordopjes uitschakelen, en je laten verrassen die de kamermuziek die je dan hoort.

En dan je eigen lichaam: het bloed stroomt, mijn pink luistert als ik hem iets zeg, ik sta op en val niet om, er ligt een weldadige warmte op mijn huid, ik heb dat beginnende hongergevoel dat straks rond de noen zijn hoogtepunt zal bereiken, overal om mij heen hebben de dingen en de mensen nog een naam in mijn hoofd, ik kan onthouden en verlangen, ik kan plannen maken of gewoon aan de zegening denken dat ik deze plek lucht mag vullen met dit lichaam van mij, dit huis, deze lucht die mij aandoet, deze tuin die wil glanzen, deze boom en wolk die willen bewegen, de stem van haar die beneden een deur opendoet, of sluit, dat kan ook.

De commentaren zijn gesloten.