31-05-15

Noord-Oost Italie: 2x bogen

IMG_1801.JPG

IMG_1827.JPG

Treviso, Padua

30-05-15

Noord-Oost Italië: 2x rechthoeken

IMG_1804.JPG

IMG_1811.JPG

Padua, Palazzo del Bo (geneeskundige faculteit, waar Galileo nog lesgaf) en huizen aan de Piazza dei Signori

29-05-15

Noord-Oost Italie: 2x cirkel (met goede raad...)

IMG_1712.JPG

 

 

IMG_1983.JPG

begraafplaats Aquilea: Dulce et decorum est pro patria morire = zoet en passend is het voor het vaderland te sterven... Arturo zal het in zijn laatste uren ook gedacht hebben...;

in Castello del Buonconsiglio, Trento vond ik deze mooie zwarte steen = een oog?: gnoti sautonidest, cognosce te ipsum = ken uzelf

28-05-15

Noord-Oost Italië: 2x knoop

IMG_1695.JPG

IMG_1960.JPG

(Aquilea, Trento)

27-05-15

Windgedruis

IMG_1607.JPG

 

Op Pinksteren was er een groot windgedruis, vertelt het verhaal. Die wind blijft me bij, meer dan dat gedoe met vlammen en talen. Wind is beweging, zet in beweging, onder de huid zelfs, jaagt het bloed uit zijn spelonken, rekt de oren uit tot ze heel ver kunnen horen, tilt de ogen op tot ze over de toppen kunnen kijken, of althans menen dat ze dat kunnen, nu zo’n grote arm hen voortduwt.

Wind is onzichtbaarheid die vanzelfsprekend is, zo aanwezig dat we er geen vragen bij stellen: onzichtbaar als de lucht die ons in leven houdt, diep vanbinnen. Net als lucht bewijst wind, mochten we het nog niet geloven willen, dat er groter is in ons levende lichaam, dat we gedragen kunnen worden, ook als we er ons niet van bewust zijn.

Hoe clever is dat lichaam van ons: het zet alle ramen open als de wind aanklopt, het laat de lucht stromen tot in de kleinste vezels, het kan de grootste vergezichten samenbrengen in één oogopslag, het verzamelt tijd en ervaringen, geeft er namen aan, die het onthoudt en opnieuw kan uitspreken, het kan luisteren naar wat er nog meer is, stil worden als de grootste lege ruimte en toch nog mooi helder klinken bij weer de eerste klank. Het kan zelf bewegen, het kan lopen, dansen, springen. Het kan zingen. Het kan zich overgeven aan de onschuld, in slaap, in dromen, in liggen, zitten en staan. En het heeft, in elke cel, kleine belletjes die gaan rinkelen als een ander lichaam dichtbij komt en het aanraakt: vreugde die muziek maakt.

En het kan verdriet opslaan, en pijn voelen, en verlamd raken, dat ook allemaal, het zou onlogisch zijn dat het de ene beweging kan maken en niet de andere. Maar ook daar wil het wonder doorbreken. Soms duurt het wat langer, soms lukt het niet, er zijn geen goddelijke wetten die alles bestieren, er zit geen systeem in. En waar dat wel het geval is, zoeken we koppig om dat te ontrafelen, brokstukje per brokstukje, om tenminste dat noodlot te kunnen elimineren. Het is waarlijk, om in oude woorden te spreken, heilige ruimte, ons lichaam, klein en groot tegelijk, en met zoveel vingertoppen die allemaal pijn kunnen doen zowel als juichen. Dat is wat de wind mij leert vandaag. Altijd weer in beweging komen, altijd weer aangeblazen worden. In beweging komen is niets minder dan in beweging kunnen komen, en dàt geloof moet ik vasthouden, tot mijn laatste snik, tot ook die laatste beweging.

Op de begrafenis van een oude oma, negentig was ze geworden, zat de dochter op een bepaald moment met een van haar kleindochters op schoot. Zij starend naar de kist naast haar, het kleine meisje voluit tegen haar borst liggend, zoals kinderen dat doen. En de dochter van de dode moeder hield haar wang diep verzonken in het haar van haar kleindochter. En ik wist niet, toen ik het zag, wie nu allemaal wie omhelsde. Leven gegeven, teruggegeven, doorgegeven. Het was wind die ik voelde, zoals je dat voelt als je plots ontroerd bent.

IMG_1609.JPG

26-05-15

Noord-Oost Italie: 2x meisje

IMG_1621.JPG

IMG_1698.JPG

 


Restje fresco in duomo Venzone na aardbeving jaren zeventig; mozaïek in vloer kerk Aquilea, eerste eeuwen na C

Twee aandoenlijke meisjes. Dat je dat zelfs met kleine gekleurde steentjes kan...

25-05-15

Noord-Oost Italie: 2x man

 

IMG_1934.JPG

IMG_1935.JPG

2x Verona

 

23-05-15

Noord-Oost Italië: 2x architectuur

IMG_1844.JPG

IMG_1755.JPG 

(Padua, Caorle) 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

19-05-15

Thuiskomen

IMG_8966.JPG

 

 

Thuiskomen van reis, en gulzig het groen indrinken dat vanuit mijn tuin de woonkamer binnenvloeit. De tulpenboom en de kerselaar zijn deze lente weer wat gegroeid en liggen als een wiegend tapijt voor de ramen van mijn studiehok, met een lucht daartussen die twijfelt tussen groot licht en alle schaduwen donkerte.

En de wind verwelkomt mij: verre zee, ritselen, soms even slaan.

En al het geluidloze geluid dat beweging maakt in ogen: je weet dat er geluid moet zijn, al die energie moet zingen, dat kan niet anders, maar ik hoor het niet. Het immense stille schuiven van wolken. De hele ontelbaarheid van bloem- en andere blaadjes die zich strekken, en blijven strekken. Die uitschuiven, uitplooien, en aan hun randen lijken over te lopen van kleur, en kleur, en nog eens kleur.

Mindfullness, zegt men, maar je hoeft maar even wat langer een blad te bekijken met die horende ogen, en je mind zit vol. Of de radio of oordopjes uitschakelen, en je laten verrassen die de kamermuziek die je dan hoort.

En dan je eigen lichaam: het bloed stroomt, mijn pink luistert als ik hem iets zeg, ik sta op en val niet om, er ligt een weldadige warmte op mijn huid, ik heb dat beginnende hongergevoel dat straks rond de noen zijn hoogtepunt zal bereiken, overal om mij heen hebben de dingen en de mensen nog een naam in mijn hoofd, ik kan onthouden en verlangen, ik kan plannen maken of gewoon aan de zegening denken dat ik deze plek lucht mag vullen met dit lichaam van mij, dit huis, deze lucht die mij aandoet, deze tuin die wil glanzen, deze boom en wolk die willen bewegen, de stem van haar die beneden een deur opendoet, of sluit, dat kan ook.

01-05-15

op reis

IMG_6935.JPG

 

We zijn voor een paar weken op reis.

Italië.

Zon voor lijf en geest en tong.

Tot binnenkort.