08-06-15

reis naar Noord-Oost Italië

IMG_1588.JPG

 

De Munchense Pinakoteek is ouderwets van gebouw, vormgeving, licht en uitstraling: donker, massief, hoekig. Maar we konden, zondagsgetrouw, voor een eurootje binnen, en dan zeur je niet. Ook niet als daar wat men noemt schone werken hangen: de familie Breughel, met de oude Pieter op kop, een magistraal duoportret van de jonge Rubens met zijn stralende eerste vrouw, Klimt, Knopf, Monets blauw, Casper Friedrichs intense romantiek... En bijna alle suppoosten en vestiairejuffen van vreemde afkomst: Duitse kunstschatten bewaakt door mensen van soms heel ver weg, vermoed ik... 

En dan de bergen over, naar Noord-Oost Italië, dat wil zeggen naar al die bij elkaar gezette wonderlijke kunststeden, waar eeuwen Italiëgangers hun ogen op uit moeten hebben gekeken, naar dat tot op vandaag indrukwekkende zelfbewustzijn in stedelijke architectuur, naar die rijkdom in kerken en straten en torens en fonteinen, naar die kunstverzamelingen. En wellicht, toen ook al, naar die dolce vita-levenswijze: in stap, in praten, in zich nestelen op de terrasjes, in het natuurlijk gemak van mooie kleren dragen, in het bezetten van elke straathoek door een bar, als bewijs dat het leven voor iets anders gemaakt is dan voor zich voorbij haasten... Mooie namen ook: Udine, Cividale, Pordenone, Gorizia, Trieste, Caorle, Venetië, Treviso, Padua, Vicenza, Verona, Trento. Ze kunnen schel klinken, die vele Italiaanse klinkers, als de verkeerde stem ze uitkleppert, maar ze kunnen wel degelijk heel mooi zingen ook. Soms in het voorbijgaan, en je even achterom kijkt naar die bariton die langskomt. Of op de radio, al overheerst daar het klepperen, in die vele opgepepte commerciële zendertjes, praten alsof er buskruit uit hun kont schiet. Zo onder de kalmeermiddelen de Duitssprekende radiostemmen voorbijdrijven, zo in extase gaan de Italiaanse tekeer. Maar goed, een radio kun je ook uitzetten... 

En dan de ontdekkingen: de mozaïeken van het eerste christendom in het antieke Aquilea, San Zeno in Verona, het Comomeer...

*

foto: de schitterendste marmeren lippen die ik ooit zag... Van wie het beeld is heb ik jammer genoeg niet genoteerd, dat gaat zo als je gefascineerd staat toe te kijken...
Maar let ook eens op die dromerige blik. En op die lok voor haar oor, je kunt er zo het dons op haar wang bijdenken.

IMG_1587.JPG

De commentaren zijn gesloten.