03-07-15

Donau-elegieën (3)

 IMG_6981.JPG

 

Donau-elegieën (3)

 

Er is een volk in hem niet doodgegaan.

Het zong stille gebeden, bij avond,

als de trap en de weg kraakten

van wat ze hadden gezien en gehoord.

En het water zich lichamen herinnerde,

te laat gewassen lichamen.

En de bommen net de kamers misten

waarin het leven zich verzameld had.

 

Er is een volk in hem niet doodgegaan.

Maar in zijn hoofd en stem en vingers

heeft het zich opgericht, uit 

voorzichtig vergeten heeft het

weer de oude woorden gezegd,

luidop, voor het eerst luidop, alsof

een mensenrug van geschiedenis is gemaakt,

een mensenstem van vele stemmen is,

alsof er maar één adem is, die zich,

eindeloos zingend, eindeloos

herhaalt

 

*

Midden-Europa heeft een geschiedenis die soms alleen door verdringing verwerkt kan worden. Pas op het einde van zijn leven ontdekte Tamas weer het joodse in hem...

Foto: fragment uit schilderij van Chagall.

De commentaren zijn gesloten.